Það er ýmislegt búið að gerast síðan ég skrifaði alminnilegan fréttapistil hérna. Eins og sjá má hefur fjölgað í fjölskyldunni og var stúlkan skírð núna um síðustu helgi. Hlaut hún nafnið Helga Margrét Eyfeld Ingimarsdóttir. Mamma var líka í skýjunum þegar hún heyrði nafnið fyrst og ég held að eins hafi verið um mömmu Ingimars.
Í síðastu alvöru skrifum sagði ég frá Eistlandsferðinni. Núna er ég að spóla til baka á harða disknum í hausnum (sem er lítill og hægur og hefur alltaf verið slappur) til að rifja upp hvað ég hef gert mér til dundurs síðan þá. Rétt eftir að ég kom frá Eistlandi/Danmörku fór ég með mömmu og pabba til Amsterdam. Við stoppuðum þar í 3-4 daga áður en við héldum til Parísar þar sem við pabbi vorum að fara á ráðstefnu. Ferðin var fín og margt forvitnilegt var á ráðstefnunni. Eitt af því sem við lærðum vel var að frakkar eru ekki góðir í að skipuleggja. Besta dæmið var lokahófið hjá þeim sem byrjaði Scala-dinner, fór yfir í Scala-night, svo yfir í Scala-reception en var í raun Scala-fiasco í lokin (ég fór svangur og pirraður heim). Flugeldasýningin var samt flott. Ferðin var samt mjög fín, fínasta veður mestan tímann og borgin er náttúrulega alveg frábær. Amsterdam var líka frábær, róleg og notaleg.
Í október var taka tvö á landsæfingunni á suðurlandi. Það fór nokkur hópur frá Akureyri að þessu sinni og ákvað ég að slást í bílahópinn þar sem engin rústahópur fór að norðan eða austan og ég taldi að ég væri ekki nógu mikill fjallamaður fyrir spottana. Við fengum mikla æfingu í að bíða og bíða meira og smá snatt inn á milli. Fengum að vísu eitt fínt verkefni þar sem reyndi á skyndihjálp og flutning sjúklings en því miður var verkefnið búið eftir að við skiluðum fyrsta sjúklingnum af okkur. Að vísu fengum við að flytja annan sjúkling áður en hann var kominn á börur þegar við komum og áverkarnir áttu að vera þannig að við bara þurftum að keyra hann (ekki einu sinni hægt að tala við hann). Aðrir hópar en bílahópar voru að vísu hæst ánægðir með æfinguna þannig að við vorum bara óheppnir held ég.
Helgina eftir þetta komu gömlu félagarnir héðan að sunnan og slógum við Magni upp villibráðarveislu fyrir þá með rjúpu, gæs og hreindýri. Helgin heppnaðist frábærlega vel, allir fengu að prófa að skjóta úr byssu, sumir í fyrsta skipti, maturinn var alveg frábær og síðan var skemmt sér fram undir morgun eins og lög gera ráð fyrir.
Eftir þetta var ég fyrir sunnan eina helgi en áður var farið í skoðunarferð um Snæfellsnes til að skoða framkvæmdir utan okkar svæðis. Við fengum gott veður og náðum að sjá næstum alla vegi sem er búið að eiga við á því svæði undanfarin ár.
Maggi Gauti frændi kom norður eina helgi og að sjálfsögðu fékk hann að smakka hreindýr áður en við kíktum á lífið á Akureyris. Mamma og pabbi komu um daginn norður og fengu líka hreindýr (gaman að geta boðið upp á svona eðal mat). Við fórum líka í leikhús og sáum Ökutíma. Magnað leikrit sem ég mæli eindregið með. Núna er ég kominn suður í borg óttans og verð hérna um jólin og fram yfir áramót. Þar sem ég kvartaði svo mikið yfir snemmbúnum jólum fyrir .... einum og hálfum mánuðu næstum því þá verð ég að segja að Akureyringar eru mun duglegri að skreyta en höfuðborgarbúar (jólin komu bara of snemma í Rúmfatalagernum, allt mun seinna en hér fyrir sunnanm, tengsl þarna á milli?). Eftir að ég kom er ég búinn að fara í skírn, laufabrauðsgerð og fara út að borða með fjölskyldunni og næst er kanski að reyna að kaupa nokkrar jólagjafir.
Veiðitíminn fyrir gæs og rjúpu lauk með meira plássi í frystinum (átum það sem til var af fugli og ekkert bæst við) en nokkurra kílómetra göngu í misgóðu veðri. Í björgunarsveitinni er ég búinn að gera nokkra bílstjóra vitlausa með spurningum í umferðarkönnun, fara á námskeið í leitartækni og taka þátt í leitaræfingu. Ég var einn af þremur sem var tíndur á æfingunni sem var alveg ný reinsla fyrir mig. Það gékk að vísu fólk fram á mig þar sem ég lá í snjónum og skildu ekkert í því hvað ég var að gera en eftir að mér tókst að sannfæra þau um að það var í raun í lagi með mig var bara að liggja áfram og bíða eftir að nýliðarnir fyndu mig. Nýliðarnir fundu okkur alla (snjórinn sem var þarna auðveldaði þetta líka fyrir) og hjúkruðu okkur bara þokkanlega og stóðu sig vel, sérstaklega með tillit til þess að þetta voru allt aðilar í nýliðaþjálfun.
Læt þetta duga í bili, veit ekki hvort þetta verði síðasta bullið á þessu ári en ætla ekki að lofa neinu, af eða á.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli